ترس تنهایی

 

خسته نباشی گل من

گل افسونگر باغ دل من

                                       ماهی کوچک حوض دل من

من هم خسته ام عين خود تو

تو خسته ز کاری و من از دوری تو

راستی:

کاش می شد که کسی می آمد

 

اين دل خسته ی ما را می برد

           کاش می شد که کسی راه اين خانه ی ما طی می کرد

تنهاييمان را می رفت

پيش از آنکه فراموش شود اينجاييم

                       کاش چراغی پر نور روی تاريکی شب ما می افتاد

 تا کسی میفهميد خاطر درياييمان خشکيده ست

                     و به آبی شيرين  صورت خسته مان را می شست

کاش چون باور هر روزه ی روياهايم

                                  يک بغل عاطفه ی گرم به مهمانی دل می آمد         

و کسی چون باران

                                  بر غبار دل بيکينه ی ما می باريد                            

کاش کسی می آمد تا بپرسيم از او

                               او هم اندازه ی ما خسته از اين بی کسی است؟           

يا کبوتری می شد پيدا می رساند پيام دلمان

                                                              به دست ياران          

تا بدانند که ما منتظريم

               دست شوقی تکانی بدهد

                                                  دل خسته ی تنهامان را              

 

 

پيام هاي ديگران ()        link        شنبه ٢۸ آبان ،۱۳۸٤ - آرش آسمانی

 

تولد فرقدان


 

من به دنیا آمدم در روزی که به ظاهر هیچ فرقی با روزهای دیگر خدا نداشت اما بسیار تب زده بودم و عشق خدایان و مخلوقان آتش به جانم افکنده بود.خواستم انرژی آن آتش را فریادی کنم که در گلو بشکند و ستاره از بلندی آن به خاک افتد.دریغا که آن آتش حتی

به صولت فریادی اینچنین فرو نخواهد شد. و من بسیار تب دارم از فراق یارانی که ستاره ها فریادم را شنیدند و به خاک افتادند اما آنها هنوز نه.افسوس! نمی دانم از ستاره ها تا رسیدن به يارانم چقدر باید اوج گرفت و این اوج گرفتن در توان من هست یا نه.

لیک می دانم که شما را بسیار سخت است از اوج به فرود آمدن و من این سختی را هیچ گاه بر دوش شما نخواهم گذاشت ای ستاره های من در هفت آسمان خوشبختی .بمانید که من خود به سوی شما اوج خواهم گرفت.در اندیشه ام که آیا روزی نگاهم با

نگاه شما گره خواهد خورد؟همانگونه که شما را در قصه های کودکانه می بینم؟شما در اندیشه و نگرش من بلندترین حماسه بودید.ای شمایی که جایتان دادم در یک کلمه به گستردگی زندگی و آن کلمه"تو"بود.و این تو برای من معنای عظیم عشق بود.تویی

که در برگیرنده ی همه ی معشوقان منی.دوستت دارم.می دانستم که به دنیا آمدم در روزی از روزهای خدا که برایم فلسفه ای نا معلوم داشت و اینک دانستم آن فلسفه چيزی جز به دنیا آمدن تو نبود در چنین روزی .که معصومانه قدم به گستره ی پهناور جهان نهادی و مرا

عاجزانه به سوی خود و دنیا کشاندی.و من با تو متولد شدم تا فریادم زنم:

 

آنکه با وی نفسی چند هم آوايی کرد                    

دل من بود که همزاد  هزار آوا بود

*****************************

در اين سراسيمگی تولدت مبارک.

پيام هاي ديگران ()        link        جمعه ٢٧ آبان ،۱۳۸٤ - آرش آسمانی

 

تقديم به آقای وان با عشقی لبريز از شوق آغاز:

 

سلام به خونه ی خودت خوش اومدی هم خونه ای!چرا مرددی؟نکنه تو خونه ی خودت احساس غريبی می کنی؟خودت خوب می دونی که اينجا رو فقط به خاطر تو ساختم و گرنه من همون خونه به دوشم که تو قصه ها شنيدی.بابا من همونم يادت نمی ياد؟اين

صدايی که می شنوی هذيون نيست.درسته که تب آلوده ام ولی تو بگو در کدوم يک از لحظه های بودن در کنارتون تا اين حد هوشيار بوده ام که امروز هستم؟درسته به اسمم عادت ندارم هنوز ولی مطمئنم تو اونقدر با عشق صدام می کنی که عادتم ميشه.دارم از

فرط هيجان می ميرم.گوش کن!طبل سينه ام چه بی قرار می کوبه!من از امروز در تو شناور می شم و از همین خونه ی نقلی یه نقطه ی شروع می سازم.يه نقطه ی شروع برای ديدن دنيا!دنيايی که سراسر بهشت باشه.اما يادت باشه بدون تو بهشت هم

برای من سياهچاله..می دونم خيلی دارم تند می رم.اونقدر تند که شايد واسه تو قابل درک نباشه.اما حس می کنم تو مسيری که  افتادم ديگه نبايد وقت رو تلف کنم.حتی ثانيه ها هم واسه من ارزش دارن.چون از دستم می رن و من حتی با گران قيمت ترين

چيزم نمی تونم به دستشون بيارم..بايد احساسمو از همين نقطه ی شروع حرکت بهت بگم رفيق تا بدونی من همونقدر باهات راحتم که با خودم و با خدای خودم.برام مهم نيست تو احساست نسبت به من چيه..دلبر تويی.دلدار هم تويی.هيچ منی وجود

نداره...اوه منو ببخش يادم رفت ازت بپرسم.راستش يه کم هول شدم...چرا نمی شينی؟اينجا که خونه ی خودته.پس راحت باش.با يه فنجون چایی چطوری رفيق؟درسته که تو مهمون نیستی .اما ترجیح میدی چاییتو تلخ بخوری یا شیرین؟به نظر من

که خیلی بی کلاسه اولین چایی رو که با هم تو خونه ی مشترکمون می خوریم تلخ باشه. .نظر تو چیه؟....وای هنوز قند و شکر نگرفتم پاک يادم رفته بود.حالا چی کار کنيم؟نميشه که اولين چاييمون رو تلخ بخوريم.فاجعست رفيق .فکرشم نکن!

هيچ فکر نمی کردم که هنوز هيچی نشده تو يه موضوع ساده کم بيارم.ناسلامتی قراره من پا به پات همسفرت بشم..نمی خوام تنهات بذارم و الا می تونستم برم از سر کوچه ئی که نگاه هيچ غريبه ای بهم نخوره از اون شيرينی های خوشمزه که تو دوست داری

برات بگيرم تا چاييمون رو تلخ نخوريم..اما نمی خوام !نمی خوام از همين ابتدا تو هم به بهانه های کوچيک منو تنها بذاری.تو که می دونی چقدر از تنهايی می ترسم...اما نمی ذارم زندگی به بهونه های کوچيک غافلگيرم کنه...نه اينم خوب نيست که

از آقای عجيب و غريب روبه رويی که حتی مطمئن نيستم معنی شيرينی رو بدونه شکر قرض کنم.گذشته از اون مگه قرار نبود هر مشکلی رو خودمون حل کنيم و به ديگران تکيه نکنيم.می دونم اين تکيه نيست.اما هيچ کاری نيست که ما دوتايی از پسش بر

نياييم.پس بهتره دنبال يه راه حل ديگه گشت....آه خدای من بارون گرفت.من يه پيشنهاد دارم .چطوره بريم کنار پنجره و به بارون خيره بشيم و با شيرينی زندگی چاييمون رو سر بکشيم.اما هيچ تضمينی نمی دم که به جای بارون هرزگاهی تو چشای تو

خيره نشم.اگه تو نو شدن زندگی رو تو اومدن بارون می بينی منم شيرينی زندگی رو تو نو شدن لبخند تو چشمای تو می بينم.بيا با هر وسيله ای که می خوايم چاييهامونو شيرين کنيم .اصلا مهم نيست چه طوری.مهم اينه که هر دوتامون به يک هدف فکر

کنيم.اینطوری هیچ بحرانی نمی تونه ما رو از پا در بیاره.می تونیم در طوفان عشق بپیچیم و جلو بریم.نظر تو چیه رفیق؟تو اين شب پاييزی با من شروع می کنی؟می دونم تو واسه دل کوچیک من خیلی بزرگی.اما قول می دم بزرگترین جاهای دلمو برای تو

رزرو کنم..حتی اتاق بزرگتر رو تو بردار.من هنوز اتاق کوچیکمو رنگ نکردم اما دلم می خواد رنگش آبی باشه.تو چی؟چرا می خندی؟درسته که خنده خوبه اما جواب حرف من نیست.نکنه از این که اینجوری پاگیرت شدم لذت می بری؟اما چی منو پاگیر

کرد؟جز مهربونیت.؟جز همزبونیت؟..من پای عهدی که بستم تا آخرش می مونم رقیق!احساس من پشت کلمه ها نیست.احساس واقعی منو تو وفاداریم خواهی دید.حتی اگه کسی غیر تو در این خونه پا بذاره.حتی اگه رهام کنی و بری همخونه ای یه نفر

دیگه بشی.من در اتاقتو قفل می کنم تا کس دیگه ای نتونه جای تو رو بگیره.تا عطر نفسات همیشه اون تو واسم یادگار باشه..اما بازم خوب می دونی که اگه تنهام بذاری می ترسم.از خلا ئی که تو تنهایی حس می کنم.خلاء عشق رو می گم.من با عشق

خودمو شناختم.تو هم ازش درس بگیر و پای عهدی که بستی تا آخرش بمون رفیق هم خونه ای!

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ٢٦ آبان ،۱۳۸٤ - آرش آسمانی

 

پای در راه و راه طولانيست

سفری دور و پر خطر دارم

ترس گنگی نشسته بر جانم

چونکه تنها سر سفر دارم

***********************

گرچه پايان راه معلوم است

هست تاريک و پر خطر اين راه

کاش می آمدی تو هم با من

راه با همسفر شود کوتاه

***********************

دل از اينجا بکن بيا با من

تا در اين راه همسفر باشيم

در کمين بود اگر خطر هايی

سايه بان هم از خطر باشيم

***********************

پای در راه می گذارم و باز

در دلم هست ترس تنهايی

آخرين بار از تو می پرسم

((تو چه آيا تو نيز می آيی؟))

 

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ٢٦ آبان ،۱۳۸٤ - آرش آسمانی

 

سلام. آغاز می کنم با عشق و خواهم رفت تا انتهای عشق .و نخواهم مرد تا زمانی که عشق نمرده و در دلها جاريست.

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ٢٦ آبان ،۱۳۸٤ - آرش آسمانی