ترس تنهایی

زندگي برگ بودن در مسير باد نيست ،امتحان ريشه هاست

 

اين جمله به نظر من خيلي جمله ي پرمعناييست.بحث برگ و ريشه و زندگي و امتحان ،همه

مباحثي هستند كه به نحوي همواره با هم در ارتباط نزديك قرار دارند.

نظر من اين است كه اگر بخواهيد در زندگي واقعا ريشه باشيد بايد محكم محكم به چيزي چنگ

بزنيد.چيزي شبيه يك ايمان قوي.همان را بچسبيد و نگذاريد هيچ بادي شما را جدا سازد.خيلي

ها در توجيه اين مسئله اشتباه ميكنند.

آندره ژيد در كتاب مائده هاي زميني مي نوسيد:به هيچ چيز ايمان مياور!به هيچ چيز وابسته

نشو.نگذار اينچنين مغزت را انباشته كنند !ايمان را رها كن و بياموز!

 

در اينجا سخن ژيد دقيقا موضوع مورد بحث مرا تاييد مي كند.

 

كساني كه در زندگي بادي به هر جهتند ،در مورد هيچ موضوعي تفكر نمي كنند و خود را به

دست اولين بادي كه مي آيد مي سپارند، همان هايي هستند كه شخصيت  خود را در مورد همه

ي موضوعات و تصميم گيري ها رها كرده و به اصطلاح خود را به بي خيالي مي زنند و خود

را آسوده و سبكبال به دست اولين بادي مي سپارند كه ممكن است آنها را به هر سويي

بكشاند و اين چنين است كه آنها حتي زحمت آموختن نيز به خود نمي دهند.خود را به دست

بادي مي سپارند كه ايمان به يك موضوع را در آنها تزريق مي كند نه اين كه خود به دنبال

يافتن رفته باشند.بلكه ساده ترين راه را برمي گزينند.هيچ رنجي را متحمل نمي شوند و به آن

چيز ايمان مي آورند كه باد آنها را به سوي آن كشانده است.و چنانكه مي گويند باد آورده را

باد مي برد ،چنين ايماني حتي به اندازه ي استواري يك حباب در كف آب يا يك برگ در كف

باد نمي تواند باشد.

 

ممكن نيست بدون رنج كشيدن بتوان آموخت و بدون آموختن بتوان به چيزي ايمان آورد.

كساني كه در زندگي به يك موضوع خاص ايمان قوي دارند حقيقتا كساني هستند كه رنج

كشيده اند و عقيده اي كه در اين راه به دست آورده اند ، يك عقيده ي محكم و استوار و البته

قابل احترام است.

 

نويسنده ي معروف ،ژاك روسو مي گويد: من با تو و عقايد تو مخالف هستم.ولي حاضرم

جانم را براي تحقق عقايدت بدهم.

 

آري،تنها عقايدي قابل احترام هستند كه پشت آن يك ايمان قوي موجود باشد.ايماني كه در اثر

تفكر و آموختن و رنج بي امان به دست آمده است نه در اثر تزريق ايمان به مغز هايي كه

حتي ساليان دراز مي توانند بي مصرف و بدون استفاده در جاي خود باقي بمانند.

 

به نظر من ايمان لازمه ي يك زندگي است.بايد يا رومي روم بود يا زنگي زنگ.

 

بايد هميشه خود را در سختي ها انداخت.بادي كه مي آيد برخلاف آن را  بايد دويد.بايد خسته

شد. و بايد از اين خسته شدن لذت برد.

همانطور كه مولانا مي گويد:ما زنده به آنيم كه آرام نگيريم.

 

همواره كساني ارزش انسان را دارند كه رنج را بر آسودگي و بي خيالي ترجيح مي دهند.و

تنها اين كسانند كه مي دانند چه لذتي در رنج نهفته است.آن چنان لذتي كه حتي ذره اي از آن

در بي تحركي و سپردن خود به انواع بادهاي زودگذر نيست.

 

به راستي كه معني انسان اين است.انسان در سختي ها آفريده شده و انسان همان كسي است

كه رنج مي برد.

 

 

دانته در كتاب دوزخ خود افرادي را كه در زندگي مسير مشخصي نداشته و همواره بادي به

هر جهت بوده اند در طبقه ي اول ذوزخ قرار مي دهد.كه به نظر من حتي از طبقات بالاتر نيز

زجرآورتر است.اينها همانطور كه در زندگي تكليف مشخصي نداشته اند در اين دوزخ هيچ

عذاب و شكنجه اي نمي بينند مگر اين كه پيوسته و براي ابد سرگردانند و چنين سرگرداني و

بلاتكليفي آنچنان عذابشان مي دهد كه صدها بار از خدا مي خواهند كه آنها به بدترين عذابها

بيافكند ولي از اين آوارگي نجاتشان بخشد.

 

ولي حيف كه بر سردر دوزخ نوشته اند:اي آنكه وارد مي شوي دست از هر اميدي بشوي..

 

ومن باز هم مي گويم كه بر فزض اگر حتي دوزخي هم نباشد اگر بخواهيم زندگي را براي خود

دوزخ نكنيم بايد محكم محكم به چيزي چنگ بزنيم.نگذاريم   ديگران ، شهوت ، حس راحت

طلبي ، تنبلي ، ناداني و بي عرضگي و ...ما را به هر سو كه مي خواهند بكشانند.ريشه

باشيم   چون زندگي كه خود ريشه است و هيچ گاه بر كف باد نيست و اين تراژدي ادامه

خواهد داشت تا به ابد...

 

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ٢٧ مهر ،۱۳۸٥ - آرش آسمانی