ترس تنهایی

 

آن وقتها جوان پر شر و شوری بودم.7 سال پیش  بود انگار نه ؟!.فینال جام ملتهای اروپا.ایتالیا و فرانسه..

با تو هستم فابیو.کانای دوست داشتنی من ..آن وقت ها خواستنی تر بودی کانا..نمی دانم چرا..احساسم این است ..فکر نکنم به خاطر موهایت بود که بعد زدیشان  ..به خاطر چشم های آبیت هم نیست ، چون هنوز هم آبیست.. !..

گوش کانا ، آن وقتی که من تو را شناختم ، تمام عیار بچه بودی...به ! به خیالت یادم نیست که بعد از آن باخت لعنتی مقابل فرانسه چطور مثل یک کودک اشک می ریختی ؟!..آن هم در آغوش چه کسی !دینوزوف!..تو نمی دانی چرا من خنده ام گرفت با اینکه داشتم از غصه هلاک می شدم؟!

آن موقع آرزو می کردم که هرزگاهی تو را نشان بدهند تا من خوب تماشایت کنم..ولی کسی به تو کار نداشت ..همه ی نگاهها به نستا بود..ولی من آرزو داشتم برای دومین بار تصویر آن یک جفت چشم را ببینم ..آخر آن چشم ها برایم غریبه بودند و در عین غریبگی بسیار آشنا .. شاید من آنها را قبلا در جایی دیده بودم ..هنوز هم نمی دانم کجا..شاید جایی فراتر از آبی آسمانها...بسیار مظلوم به نظر می آمدی!

ولی چه بزرگ شده ای کانا..هفت سال از من بزرگتری ولی با من بزرگ شده ای..

فینال جام جهانی 2006 ، موقع زدن پنالتی ها ، بگو ببینم ، آن چه قیافه ی مسخره ای بود که به خودت گرفته بودی..پس اگر می باختید ، گریه نمی کردی هان ؟ پسر کوچولوی ما چه بزرگ شده ..! آخر او دیگر یک کا پیتان است..

فابیو کاناوارو ، که همیشه وقتی یاد آلبرتینی می افتادم یاد او نیز می افتادم ..دیگر آن جوان خجالتی و گمنام هفت سال پیش نیست..او اینک مرد سال فوتبال ِ جهان است..

به مناسبت این افتخار ، با کانا امشب در ساحل قدم زدیم و من او را مهمان غذای مورد علاقه اش ، پیتزا کردم..او دیوانه وار پیتزا دوست دارد..

hofame cana

.... cana

 hofame

sono pronto

ecoo

!pizza

solo qualche ora

noi siamo qui per...

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ٢٩ آذر ،۱۳۸٥ - آرش آسمانی